Zamknięta dzielnica dla ludności żydowskiej w Podgórzu, utworzona w marcu 1941 i zlikwidowana w marcu 1943 roku.
Getto krakowskie było zamkniętą dzielnicą dla ludności żydowskiej, utworzoną przez niemieckie władze okupacyjne w Podgórzu w marcu 1941 roku i zlikwidowaną w marcu 1943 roku. Dziś o jego historii przypominają fragmenty muru, plac Bohaterów Getta i muzeum w dawnej aptece.
Getto ustanowiono zarządzeniem gubernatora dystryktu krakowskiego Otta Wächtera z 3 marca 1941 roku. Zamknięto je 21 marca 1941 roku. Według Żydowskiego Instytutu Historycznego zajmowało około 20 hektarów, a w budynkach z nieco ponad trzema tysiącami izb mieszkalnych musiało zamieszkać co najmniej 15 tysięcy osób. Muzeum Historii Polski podaje, że w getcie było 320 domów mieszkalnych. Obszar otoczono murem zwieńczonym w kształt żydowskich nagrobków i wyznaczono cztery strzeżone bramy. Wśród nich była brama przy placu Zgody, dziś placu Bohaterów Getta.
W 1942 roku Niemcy przeprowadzili w getcie dwie akcje deportacyjne, a jego obszar został zmniejszony. Ostateczną likwidację rozpoczęto 13 marca 1943 roku. Następnego dnia przeprowadzono selekcję, a według Żydowskiego Instytutu Historycznego na ulicach zamordowano około 2000 osób. Mieszkańców uznanych za zdolnych do pracy przeprowadzono do obozu w Płaszowie, a stamtąd część wywożono do Auschwitz.
Fragmenty muru zachowały się przy ulicy Lwowskiej i ulicy Limanowskiego. Na placu Bohaterów Getta, dawnym placu Zgody, znajduje się dawna Apteka Pod Orłem, prowadzona w czasie wojny przez Tadeusza Pankiewicza. Według Muzeum Krakowa była ona miejscem spotkań i schronienia dla ludzi zamkniętych w getcie. Stała ekspozycja w budynku, w którym mieści się apteka, została otwarta 1 lipca 2017 roku przez Muzeum Krakowa. Niedaleko mieści się Fabryka Emalia Oskara Schindlera z ekspozycją o okupowanym Krakowie.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się