Późnobarokowy kościół bonifratrów na Kazimierzu z fasadą Franciszka Placidiego, zbudowany w latach 1741-1758.
Kościół Świętej Trójcy przy ulicy Krakowskiej 48 na Kazimierzu to późnobarokowa świątynia bonifratrów, znana przede wszystkim z fasady. Stoi w ciągu zabudowań klasztornych, w pobliżu Synagogi Starej, i dobrze pasuje do spaceru po dawnym mieście Kazimierz.
Budowę rozpoczęto w 1741 roku, po tym jak trynitarze, którzy przybyli do Krakowa w 1688 roku, otrzymali w Kazimierzu grunt od starosty oświęcimskiego Józefa Adama Lubowieckiego. Po dwóch latach prace stanęły z powodu kłopotów finansowych i ruszyły ponownie w 1751 roku. Gotowy kościół konsekrował w 1758 roku biskup Franciszek Potkański.
Zakon trynitarzy został w 1796 roku skasowany przez władze austriackie, a budynek zamieniono na magazyn wojskowy. W 1812 roku, na mocy dekretu księcia warszawskiego Fryderyka Augusta I, kościół przejęli bonifratrzy, przeniesieni tu z zlikwidowanego kościoła św. Urszuli. Do dziś świątynia jest kościołem konwentualnym tego zakonu. W klasztorze mieszkał przez ostatnie 25 lat życia historyk Żegota Pauli, a jego pamięci poświęcono tablicę na budynku.
Fasadę zaprojektował Franciszek Placidi, a źródła zaliczają ją do najpiękniejszych w Polsce. Inspirował się dziełami Francesca Borrominiego. Strop wnętrza zdobi iluzjonistyczna polichromia Josefa Piltza z Moraw: przedstawia Marię z aniołami oraz wykup chrześcijańskich jeńców przez św. Jana z Mathy. W kościele powstał też nowy ołtarz boczny z odnowionym obrazem św. Jana Bożego.
Pieszo dojdziesz stąd do Bazyliki św. Franciszka z Asyżu, żeby porównać dwa bardzo różne krakowskie wnętrza sakralne.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się