Symetryczny plac z lat 1949-1956, centrum założenia urbanistycznego Nowej Huty, z arkadowymi pierzejami i aleją Róż.
Plac Centralny w Nowej Hucie to symetryczny plac we wschodniej części Krakowa, ośrodek założenia urbanistycznego Nowej Huty. Jest jednocześnie węzłem komunikacyjnym i parkiem, a w PRL był centrum handlu i usług dzielnicy. Jego pełna nazwa to plac Centralny im. Ronalda Reagana.
Budowę rozpoczęto w 1949 roku, a koncepcję architektoniczną opracowali Tadeusz Ptaszycki oraz Marta i Janusz Ingardenowie. Plac miał być centrum miasta idealnego z gwiaździście rozchodzącymi się szerokimi alejami. Zaplanowano go po północnej stronie dawnego traktu z Krakowa do Sandomierza.
Od południa miał stanąć teatr, a za nim na Łąkach Nowohuckich zalew, pośrodku placu zaś obelisk. Tych pomysłów zaniechano w połowie lat pięćdziesiątych, po włączeniu Nowej Huty do Krakowa. Nazwę patrona plac otrzymał 8 września 2004 roku, po sporze o usunięcie słowa „Centralny”, które ostatecznie zostało w nazwie.
Z trzech stron plac otaczają budynki mieszkalne z punktami usługowymi w parterach, z witrynami w formie arkad, loggiami i zdobionymi elewacjami nawiązującymi do renesansu. Południową stronę zajmuje niezabudowany Skwer Budowniczych Nowej Huty z pomnikiem Solidarności i widokiem ze skarpy na dolinę Wisły. Na placu i alei Róż po modernizacji z 2004 roku wróciły lampy kandelabrowe, a pośrodku urządzono deptak z ławkami.
Zespół zabudowy placu jest wpisany do rejestru zabytków (wpis z 27 kwietnia 2015 roku, datowanie 1952-1956). W okolicy historię dzielnicy opowiada Muzeum Nowej Huty, a dużą scenę teatralną i galerie ma Nowohuckie Centrum Kultury, którego budowę rozpoczęto w latach osiemdziesiątych.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się